شايد عجيب ترين ساعت زندگي من زماني بود كه سر كلاس اول دبستان سال ۱۳۸۳  ايستاده بودم تا به بچه ها مباني زلزله و ايمني درس بدهم . حتي به ده ثانيه نكشيد كه بعد خارج شدن معلم كلاس بچه ها شروع كردن به تكون خوردن و حرف زدن و از سر و كول همديگه بخاطر يه مداد و تراش بالا رفتن !

شايد تنها چيزي كه تونست اون روز منو نجات بدهد داشتن يه پسر كلاس سومي بود ! من مي خواستم كه شيوه اي براي تدريس مباني زلزله به كودكان پيدا كنم و اين كار كاري عملي بود نه كاري كه بشود در كتابخانه و روي ورق كاغذ به نتيجه رساند .

خلاصه به يكباره از يك معلم تبديل شدم به يك پدري كه سي تا پسر كلاس اولي دارد .

نیروی انتظامی بم به جرم سرقت یه آبکش پلاستیکی مستعمل دستگیرش کرده بود و پس از رضایت صاحب مال به بهزیستی تحویل داده شده بود . میشد گفت اون زندانی یتیم خانه بود
با فاصله بیست کیلومتری مومن آباد از شهر بم که از میان کویر میگذرد میشد گفت احتمال فرار اون خیلی کم بود .
مجید یازده سال و هفت ماه سن داشت .
آشنایی ما از اونجا شروع شد ؛ که وارد یتیم خانه که شدم پسرکی نحیف با تکه چوبی توپ بسکتبال را کتک میزد ؛ و این اولین تصویری بود که دیدیم ! آنچنان با عصبانیت میزد که میشد فهمید که مشکلش از حد گذشته و راه حلی براش پیدا نمیشه ! و در این مواقع باید دق و دلی را سر یکی خالی کرد و چه کسی بهتر از توپ بسکتبال !

شب سوم در بم با یک آواره روبرو شدم ! سرباز بود نه اینکه از خودش حرفی بزنه ، از لباس سربازی خاکی اون معلوم بود، اومد نشست کنار چادر حرفی هم نزد ! تو دستش یک عروسک مثل جاسویچی بودو اون محو حرکت پاندولی اون شده بود . حالش را که  پرسیدم ، نگاهی مات به من کرد و بلند شد بره ، حرکتش بقدری برام آشنا بود که لحظه ای شک نکردم که با یک آواره روبرو هستم ! یك اواره فقط با خودش حرف میزنه ، اونهم توی ذهنش و اگر با فضولی روبرو بشه که بخواد باب حرف را باز کنه فرار میکنه ! بدون حتی یک کلمه !

11ساله / قد پیراهن 55 / سرشانه 43 / آستین50 / قد شلوار 63 / دور کمر84

دارای دو خواهر و یک برادر که نزد عمویش به بیگاری رفته اند ؛ عمویی که هر روز بچه ها را بخاطر سربار بودنشان کتک میزند و به بخت خود لعنت میفرستد که چرا بهزیستی برای کودکان زیر هفت سال و دختران در مومن آباد ؛ سرپناهی نساخته است تا او مجبور نباشد که برادر زاده های یتیمش را نگه دارد !

شکلات رامتین

به من ندادی ، دخترک زل زده بود تو چشمای من و دستش را صاف گرفته بود تو صورتم ، سعی کردم دوباره بچه ها را بشمرم ببینم چرا کم آوردم ! من که دوازده قسمت کرده بود، هر شکلات رامتین را چهار قسمت که به ازای سه شکلات باقیمانده از سه روز گذشته میشد : سه چهار تا دوازده تا !

مرحوم استاد حامی را بنده در کلاس آزمایشگاه مصالح ساختمانی که در دانشگاه امیر کبیر برای ما برگزار می شد ملاقات کردم . بزرگ مردی که یکی از بزرگترین درسهای زندگی مهندسی مرا در همان یک بار دیدن به بنده داد . در حال ورز دادن گل برای آزمایش بودیم که استاد وارد آزمایشگاه شدند و بنده که برای اولین بار بود ایشان را ملاقات می کردم ایشان را نشناختم تنها مردی زیبا رو با کت و شلوار آبی آسمانی را دیدم که با صورت اصلاح کرده به سوی من آمد و با لبخند پرسید : می خواهی مهندس بشوی ؟ گفتم بله ! گفت پس اون دستکش های لاستیکی را در بیاور و با دستانت گل را لمس کن ! مهندسی که خاک وطنش را نشناسد هیچوقت مهندس نمی شود !

روحش شاد / مهندس علیرضا سعیدی